Breda2003
14 maart 2003, vrijdagmiddag 4 uur

Nou, zullen we dan maar rustig wegrijden naar Breda; ach we wachten tot half vijf. Dus drie en een half uur voor 200 km. Moet lukken toch?
De nieuwe Kayak in de cd-speler en karren maar. Bij Arnhem de afslag A50 Den Bosch, want via Utrecht sta je toch in de file. Dus niet alleen bij Utrecht. Een uur hebben we stilgestaan tussen Arnhem en Renkum. Stressen, balen en nog eens stressen. Halen we het nog………
Ja hoor, kwart voor acht stapten we de schouwburg binnen. Geen tijd meer voor koffie of nog even bijkletsen, maar Liesbeth had voor plaatsen op rij 1 gezorgd, dus dat verzachtte alles.
In de zaal bleek dat in dit gedeelte van Nederland de telling bij 0 begint, dus rij 1 was eigenlijk rij twee.
Dus wederom balen… Maar toen het doek openging waren we alle ellende (behalve die van onze plaatsen) alweer vergeten.

Bert Heerink had er duidelijk zin in vanavond. Dat was direct te zien aan zijn enthousiasme waarmee hij ‘Merlin’ begon. Het klonk vanaf het begin geweldig. Iedereen zo vol overgave te zien spelen en dansen is een genot.
Bij ‘Tintagel’ vond ik persoonlijk de gitaren iets te zacht overkomen, maar dat kan ermee te maken hebben dat we vooraan, sorry bijna vooraan, zaten.
De volgende nummers gingen als een speer. Bij ’The Seer’ wachten we allemaal op de geweldige binnenkomst van Cindy (Rienk met zijn camera, Frank zonder camera alleen met zijn ogen) maar toen ze begon te zingen bleek haar microfoon uit te staan. Dit werd zeer snel verholpen, maar ja dat begin hè.
In ‘Branded’ bleek dat Rob V. toch een mens is, hij was even, maar dan ook maar heel even, zijn tekst kwijt. Maar dit zou elke man zijn overkomen wanneer je door Cindy zo lief in je wang geknepen wordt.
Dus op naar ‘The other World’.
De dansers gaan ook steeds beter en ik  moet eerlijk toegeven, ik vind het nog erg mooi ook (na de eerste voorstelling heb ik tegen Pim gezegd dat ik het dansen niet zo geweldig vond). Dus sorry Pim, je hebt gelijk, het is erg mooi deze mensen het verhaal te zien uitbeelden.
De uitvoering als geheel wordt ook steeds beter. De band gaat duidelijk meer ontspannen spelen en Bert H. krijgt ook meer en meer een acteursrol. Iets wat hij zeer goed aan kan met zijn uitstraling.
In ‘Friendship and Love’ kwam Joost, onze nieuwe aanwinst en fantastisch gitarist, naar voren om een spetterende solo weg te geven toen er een knopje uit stond. Dus terugrennen, knopje om en spelen maar. Kwam dit misschien ook door Cindy???
De rest ging  zoals we na Rotterdam (de duidelijke nummer 1 tot nu toe) al verwachten. Vol overtuiging en plezier. Tot je na ‘Avalon’ even weer moet bijkomen van dit moois.
Jongens en meisje, het was weer een fantastisch meesterwerk. Ton, Pim en Irene bedankt voor dit geweldige project. Kayak, bedankt voor de weergaloze uitvoering hiervan.

Na de pauze kwam Edward zijn nummers nog even heel gevoelig zingen. Het gedeelte na de pauze is toch altijd weer een feestje. Eerst even zitten en dan opstaan en uit je dak. Rob had nog een paar schitterende oneliners en toen begon ons feestje.
Bij ‘Chance for a lifetime’ ging iedereen even staan om na dit nummer weer spontaan te gaan zitten. Maar ja, niet iedereen ging zitten; er waren weer dezelfde personen (die uit Deventer) die stout waren en dus bleven staan. Maar Breda begreep het en het was maar even of de hele zaal (ongeveer 600 personen) stond op en vierde een feestje.
Nat bezweet kwamen we uit de zaal om nog even na te praten.

Na de tijd nog even met Rob (hij vond het toch wel een erg grote zaal) en Irene gepraat en toen weer richting Enschede (zonder files).
Het was in een woord geweldig en we kijken al uit naar Gorinchem op dinsdag. We zitten volgens Liesbeth weer op rij 1, maar ik weet niet zo goed meer wat ik hiervan moet denken…….

Hans