Vrijdag 23 mei 2003

Het moment was dan toch gekomen: het laatste concert van de Merlintour.
De week tussen het weekend in Limburg en Carré bestond uit veel heen en weer gemail, tussen de harde kerners. Er moest nog van alles geregeld worden.
Rienk kwam met het idee om allemaal in het net te gaan: Kayak in Carré, dat vraagt toch om een net pak? Zo gezegd, zo gedaan. Maar ja, nu ben je niet meer herkenbaar als harde kern. Hans had daar al snel wat op gevonden: buttons!
En zo kwam het dat ik donderdagavond om 11 uur nog foto’s uit zat te knippen, die in de buttons moesten. Op de buttons stond: Official Kayak Fanclub Member, met als achtergrond de voorkant van de nieuwe Merlin-cd.
We hadden er in Carré veel kunnen verkopen, maar ze waren alleen voor de harde kern bedoeld.

Wij hadden geen zin om met de auto naar Amsterdam te gaan. Vrijdagmiddagdrukte, parkeerproblemen, niet kunnen drinken enz. De oplossing was snel gevonden: Frank wou ons wel een nachtje onderdak bieden.
Ok, nu zouden we met de trein naar Amsterdam gaan, met Arjen mee terugrijden naar Den Haag en dan de volgende dag treinend terug naar Enschede.
Om half 4 begon ons Amsterdam avontuur, in pak en rok in de trein. In de trein vlogen de sms-jes van Arjen en Margreet ons om de oren.
We dachten dat we lekker tot Amsterdam konden blijven zitten, maar het lot besliste anders. Door omstandigheden die alleen maar in De……er kunnen plaatsvinden, kregen wij de schouwburg weer te zien….. En moesten we toch overstappen.
Door het sms-en was de reis dus snel voorbij, daar kon zelfs de NS niks aan veranderen. Toen ging het op weg naar de parkeergarage, want we wilden graag onze tas kwijt. Dankzij de lange benen van Arjen waren we er zo (hijg, hijg) en konden we op zoek naar een eetcafé.
Bij café Blauwbrug besloten we onze hongerige magen te vullen met zalmfilet met pesto, kabeljauwfilet met mosterdsaus en lasagne. Toen de serveerster zag dat wij naar Kayak gingen, werd meteen Ruthless Queen opgezet. De stemming zat er al goed in.
Na het eten liepen we naar café De Magere Brug, waar de rest van de clan zat. De buttons werden uitgedeeld, iedereen werd bewonderd - toch leuk om elkaar in gewone kleding te zien i.p.v. in concertkloffie: Kayak t-shirt en/of pet- en we besloten naar Carré te gaan.
Daar aangekomen werden de kaartjes verdeeld, de eucalyptussnoepjes uitgedeeld en wenste iedereen elkaar veel plezier bij het laatste optreden.
Margreet, Rienk, Henny, Bernadette, Hans en ik zaten in loge 9, iets uit het midden, maar we konden het prima zien. Wat een mooie zaal! En wat moet dat voor artiesten geweldig zijn om hier te staan, voor een volle zaal!
Margreet zat met klamme handjes, want zij en Rienk hadden karikaturen van Kayak laten maken en die zou ze in Carré overhandigen. Op het podium, na het concert! Met een woord van dank natuurlijk. Maar toen ze het podium zag twijfelde ze of ze het wel durfde.
Maar eerst moest het nog geregeld worden met Irene, of het mocht.

Merlin begon…..Bij dit laatste concert had Kayak er een lasershow bij, fantastisch!
De rockopera ging perfect! Is het de kick van het staan in Carré, de volle zaal, het enthousiaste applaus? Alles was zoals het moest zijn.
En natuurlijk weer veel te snel voorbij.

In de pauze Irene opgezocht en gevraagd of Margreet de tekeningen op het podium kon overhandigen. Nou, dat had ze liever niet, omdat alles zo geregisseerd was dat daar eigenlijk geen ruimte of tijd voor is. Dat moest maar bij de merchandise gebeuren.
Ik heb Margreet maar één keer nóg blijer zien kijken, toen ze hoorde dat de het podium niet ophoefde en dat was in Vlissingen (zie verslag)!

De bel ging en we zochten onze plaatsen weer op. Aangezien er bij ons in de loge nog 2 plaatsen vrij waren, gingen Arjen en Jeroen met ons mee.
De lichten gingen uit: het feestje na de pauze kon beginnen. Close to the fire en Two wrongs kwamen langs. Toen kwam Edward Reekers de bühne op, om Periscope Life en Ruthless Queen te zingen. De zaal ging uit z’n dak. Dat deed iedereen ook bij de uithaal van Rob in Mammoth (ongeveer 45 seconden).
Als verrassing speelde Cees van Leeuwen weer mee in Wintertime.
Daarna was het tijd voor Starlight dancer. Uiteraard zorgde Arjen weer voor de bijbehorende sfeerverlichting. Mét blaar! Als zogenaamde laatste nummer: Chance for a lifetime. Het publiek werd bedankt en Kayak liep weg. Carré was massaal uit de stoelen gekomen en klapte en joelde om een toegift.
Natuurlijk kwam Kayak weer het podium op, waarna Cindy Full Circle zong: fantastisch zoals zij dat doet! Kippenvel! Full circle is het feestje van Arjen, Hans en mij (en van Frank, maar ja, hij stond ergens anders) dus wij vlogen de loge uit om in het gangpad achter de stoelen te gaan staan. De jasjes gingen uit, de mouwen werden opgestroopt en de dassen werden losgemaakt: ons feestje kon beginnen!
De danspassen zitten er na 24 concerten goed in. We begonnen spontaan een polonaise door het gangpad in Carré. Waarop de man van het licht het nodig vond om een spot op ons te richten. Dus wij stonden ineens in de spotlight van Carré, voor 1100 man. Wat een feest!
Hierna volgde de medley van Merlin en was het toch echt afgelopen.

Langzaam kwam iedereen weer bij elkaar. Vol van het geweldige concert. En leeg omdat het voorlopig het laatste is.
Tijdens het napraten in de hal - en niet in het café. Dit gelóóf je toch niet: je bent in Carré en daar is na de voorstelling gewoon geen drank meer te krijgen! Zou het misschien iets met ADO-supporters te maken hebben? – komt Irene op ons af. We mogen mee naar boven, backstage en daar kan Margreet de tekeningen uitdelen.
Iedereen wordt opgezocht, wat altijd een probleem is als je er een Frank en een Arjen bij hebt en dan gaan we mee naar het artiestencafé. Het is daar lekker druk met familie en vrienden van de band. Goh,  daar zitten wij als harde kern (Margreet, Rienk, Henny, Frank, Arjen, Paul, Hans en ik) tussen!
De band komt binnen en zwerft uit elkaar. Het kost wat moeite om ze allemaal bij elkaar te krijgen. Zoals Bert H. altijd zegt: het duurt even, maar dan………Vervolgens moeten alle fans op de foto voor Cindy.
Dan kan Margreet eindelijk haar woordje doen. Ze geeft aan alle Kayakkers een map met daarin een hele leuke tekst en foto’s van de bandleden. En de ingelijste tekening, met onze namen er achterop. Ze vinden het leuk en we worden allemaal bedankt.

Na een tijdje houden we het voor gezien en gaan weg. Nou ja, dat proberen we tenminste. We gaan trappen op, trappen af, gangen door en dan staan we opeens op het podium. WIJ STAAN OP HET PODIUM IN CARRÉ!!!!! Wat geweldig! We kunnen ons nu voorstellen hoe Kayak zich vanavond voelde......
Met deze toch wel speciale ervaring rijker lopen we door, op zoek naar de uitgang. En naar onze jassen, want de garderobe was al dicht. We hebben zeker een kwartier rondjes gelopen, in het donker. Je verwacht hier elk moment oog in oog te staan met de Phantom of the night (of was het de opera).
Alle deuren hebben we opengemaakt, achter alle gordijnen, en er waren er veel, gekeken. Maar alles wat we zagen: geen jassen. En de deuren zaten allemaal op slot, dus naar buiten gaan werd erg moeilijk. Op een gegeven moment waren we Frank ook nog kwijt. Gelukkig hoorden we dat Henny hem onder zijn hoede had. Dat was een hele geruststelling.
Uiteindelijk heeft Arjen onze jassen èn de uitgang gevonden; onze redder in nood.
In de regen liepen we terug naar de auto. In de parkeergarage wilde ik Margreet nog een foto geven. Een echtpaar zag dat en vroeg of ze hem mochten zien. De man pakte de foto en zei, waarop hij op Cindy wees: “ Eigenlijk hoef ik alleen dit stukje maar te hebben”. Waarop ik antwoordde: “Nou, dat kan niet hoor, Cindy is al van hen”, terwijl ik naar Frank en Arjen keek.
De man lachte. Ik dacht, daar hèb je weer zo’n verliefde Cindyfan. Bleek dat het haar vader was….Tja, dat heb ík weer. We hebben haar ouders de foto maar gegeven.

Toen moesten we afscheid nemen van de Nauta’s en Dint. Snif.
We stapten in de auto van Arjen en hij liet ons nog een heel groot deel van Amsterdam zien. Gelukkig vonden we de weg snel terug en kon de samenzang beginnen.
Het bandje (jawel!) ging erin, See see the Sun begon en met ons vieren zongen we de mooiste See see the Sun die ooit gezongen is.
Natuurlijk zat het verkeer ons ook nog tegen en zo stonden we in de file op de A4. Echt, om 1 uur ’s nachts! Maar gelukkig leek het erger dan het was en kon Arjen snel naar Den Haag rijden. De borrel wachtte immers op ons in huize Lieffering. Of moet ik zeggen: museum Lieffering? Overal waar je kijkt zie je Cindy, Rolling Stones, Cindy, Kayak en Cindy. En voor de verandering Cindy.
Na het zoeken naar een parkeerplaats konden we dan eindelijk onze kelen smeren. De schoenen gingen uit, de stropdassen konden af, de benen languit op de tafel, Kayak in de cd-speler: de nacht na Carré kon beginnen.
De plakboeken van Frank kwamen op tafel, naast de chips, nootjes, fles whisky, fles Tia Maria en blikjes bier.
Het werd steeds later en later. De gesprekken werden steeds meliger. Ze gingen over Kayak, de afgelopen tour, de drank die genuttigd is, het lekkere eten, een bruiloft, het weekend Limburg, Cindy natuurlijk, (véél Cindy) en een heleboel andere dingen die ik jullie zal besparen. Of eigenlijk niet meer helemaal weet, na een paar Tia’s.
Om 5 uur, nadat Frank nog even een reactie op de club heeft gezet, besloten Hans en ik naar bed te gaan. We moesten zaterdag alweer op tijd in Enschede zijn, omdat ik ’s middags nog moest optreden. Dus elk uurtje nachtrust was meegenomen.
Het werd al licht toen we onder de slaapzakken kropen en de vogeltjes begonnen alweer te fluiten.
Beneden gingen Arjen en Frank nog even door. Ik denk dat ik wel weet waar ze het over hadden……

Om 10 uur ging de telefoon (wekker), die ik ’s nachts nog gezet heb in een helder moment. Snel douchen en dan aan de koffie. Veel koffie!
Om kwart over 12 kwam dan het moment dat we weg moesten, nadat we Frank uitvoerig hadden bedankt voor zijn gastvrijheid. Arjen was zo aardig om ons naar het station te brengen.
Om 12.40 uur kwam de trein en kon de reis terug beginnen. Wat schommelde die trein toch! Helemaal verdoofd en in een roes waren we om half 4 weer thuis.
Wat een weekend! En dat na dat andere, helemaal te gekke weekend in Limburg! Wat was Merlin mooi! En wat hebben we genoten! Van de zang, de dans, de grapjes, de opmerkingen van de bandleden, de feestjes na de pauze, de gezelligheid met de harde kern!
Bij deze willen we met name Margreet, Rienk, Ide, Henny, Frank, Arjen en Paul bedanken voor de gezellige tijd die we gehad hebben voor, tijdens en na de concerten.
We stellen voor om volgend jaar gewoon verder te gaan, ok?

Liesbeth