Verslag Casual Pointer
Casual Silence en Script For A Jester’s Tour
Uden - 24 januari 2009

Om half 5 reden we richting Uden, voor een concert van Mick Pointer & friends met ons favoriete bandje Casual Silence in het voorprogramma. Voor de zekerheid hadden we broodjes meegenomen – je weet maar nooit. Toen we tussen Markelo en Holten achter aan de file sloten, waren we maar wát blij met de broodjes. Om half 8 ging de zaal open en we willen nu eenmaal graag vooraan staan met onze 1.57 m en 1.72 m…. Dus niet veel tijd om nog een hapje te gaan eten. Een dik half uur later dan gepland stonden we dan eindelijk in Uden waar Paul al stond te wachten. Na een kort bezoekje aan de cafetaria – met de meest kansloze gehaktbal die ik ooit gezien heb… - liepen we naar de Pul. We raakten aan de praat met een Limburger die er met zijn dochter van 12 was en kletsten over onze gezamenlijke hobby: muziek. Leuk trouwens om weer te merken dat er in de symfo-wereld veel kinderen de liefde voor muziek met de paplepel ingegoten wordt (lees: gehersenspoeld). Dit meisje zong op 2-jarige leeftijd - compleet met knuffel en flesje melk - al mee met The last human gateway van IQ (even zoeken op youtube.nl)…..

Na wat blauwbekken gingen de deuren open en konden we naar binnen. We zochten Toon op om te laten zien wat we beloofd hadden: onze homemade t-shirts en hij bestelde er meteen één voor zichzelf. Mari maakte een foto van ons.
Ons plaatsje vooraan het podium was nog vrij, dus de jassen en tas neergelegd en nog even met de jongens van Casual gepraat. Igor, de drummer had zijn been gebroken en deed dus niet mee. Tja, als je op een bepaalde leeftijd bent moet je niet meer sleetje gaan rijden…. De zaal stroomde vol en Casual begon. Het eerste nummer ging nog wat stroef, waarschijnlijk door de zenuwen omdat er een vervanger voor Igor meedeed. Maar het moet gezegd worden dat Robert Strijbosch een waardig vervanger is voor Igor. Knap, dat hij de nummers binnen 1,5 week heeft ingestudeerd!
De band had er weer veel zin in en dat was te zien! Ook het publiek leek het te waarderen. Hier en daar zagen we bekende gezichten. Naast mij stond een recensent van het symfonische tijdschrift iO-pages die ook zéker fan is van de band en al verschillende keren een artikel heeft geschreven over de jongens uit Brabant. Helaas was het optreden weer veel te snel voorbij – we zijn niet gewend aan maar drie kwartier Casual Silence.
De setlist:
Dress Code
Foolish Plane
Moon
Goliath Theme
Lost in Life
Shamelessly dressed
Facing reality
Lambrusco evening

We raakten aan de praat met een vrouw die echt Marillion fan is en zij vond het optreden van Casual erg goed. Ze kende de band niet en vond het mooie, melodieuze muziek. Het enthousiasme van de jongens vond ze ook geweldig.

Tegen 10 uur kwamen Mick Pointer en band op, om Marillion’s Script for a jester’s tear te gaan spelen. Vorig jaar hebben ze de tour voor het eerst gedaan ter ere van de 25e verjaardag van Script; dit jaar deden ze het nog eens dunnetjes over. Mick, de voormalige drummer van Marillion, heeft een band gevormd met niet de minste muzikanten uit de symfowereld: Mick Varty op toetsen (Credo), Ian Salmon op bassgitaar (Arena), Brian Cummings als Fish (Carpet Crawlers, een Genesis coverband) en als slagroom op de taart Nick Barrett op gitaar (Pendragon). De afgelopen week heeft de cd onafgebroken in de cd-speler gezeten, dus de nummers zaten er redelijk goed in (ik ben niet zo’n grote Marillion fan, maar ik moest natuurlijk wel goed voorbereid zijn…..).

“So here I am once more….” De show begon. Vanaf het eerste nummer zat de stemming er goed in. De band speelde met zoveel vuur en plezier dat het publiek moeiteloos volgde en luidkeels elk nummer woord voor woord meezong. Garden Party werd écht een feestje… Uden zong en sprong en de band vond het allemaal geweldig. Brian heeft goed naar Fish op de live DVD’s gekeken en speelde hem schitterend na, compleet met Schots accent. Elk liedje werd vergezeld door een begeleidend verhaaltje. Tijdens The Web werd een rubberplant mishandeld, de blaadjes vlogen alle kanten op. De gitaarsolo van Nick Barrett in Chelsea Monday zorgde voor nog meer kippenvel tijdens dit toch al mooie en meeslepende nummer. Een groot applaus voor Nick himself deed hem zichtbaar nog meer genieten. Bij Forgotten Sons rende ‘Fish’ heen en weer, in legerjack en met de microfoonstandaard in de handen als mitrailleur waarbij het publiek de volle laag kreeg.

Nick Barrett
Bij het bijna 20 minuten durende Grendel (“het rijmt op Ivan Lendl”) werd een jongen (een Casualfan) het podium opgesleurd door Brian. Hij speelde mooi mee tijdens het pak slaag. De arme jongen: het was al zo warm in de zaal! Dit nummer kende ik helemaal niet, maar pakte me meteen. Wat een heerlijke‘drive’ zit er in dit nummer.
Toen de toegift Margareta kwam, zat ik met mijn gedachten meteen weer in Schotland. Dit traditionele Schotse liedje hebben we gehoord, in een iets andere uitvoering, hahaha, toen we naar the ‘bonnie banks of Loch Lomond’ gingen…. Tijdens dit nummer ging de band en publiek helemaal uit z’n dak. Wat een feestje!

Het moet gezegd: het was écht een goed optreden! Wat een power en wat werd de muziek mooi uitgevoerd. De band had er ook veel plezier in en dat geeft een live concert altijd net dat beetje extra. Brian moet echt kapot zijn na zo’n optreden, wat een podiumbeest zeg! En het publiek, zo superenthousiast.
Ik vond dit na Pendragon eigenlijk wel het beste en leukste concert van de laatste tijd (en wat heb ik het album Script for a jester’s tear altijd enorm ondergewaardeerd, zonde…). Extra leuk: het specifieke Pendragon geluid van Nick’s gitaar, bij de muziek van Marillion. Nick had het ook erg goed naar de zin, want zijn pretoogjes straalden de hele avond en hij zong ook vrolijk mee.

Na afloop hebben we nog even gepraat met Toon en Mari. Brian kwam ook – ongeschminkt - in de zaal en we hebben hem nog even bedankt voor het geweldige optreden. Het bleek toch een hele normale jongen te zijn, hahaha.
Om half 1 besloten we om maar een keer naar huis te gaan. In de auto raakten we niet uitgepraat over dit optreden en….. We besloten om de week erop nog een keer te gaan (Keulen)!
Wat ons betreft vieren ze volgend jaar gewoon het 27e geboortejaar van het album. Wij staan wel weer vooraan!

Voor onze eigen foto’s van het concert in Keulen, klik hier: Script For A Jester’s Tour 2009

Setlist:
Script For A Jester's Tear
He Knows You Know
The Web
Garden Party
Chelsea Monday
Forgotten Sons
Charting The Single
Three Boats Down From The Candy
Market Square Heroes
Grendel

Toegift
Margareta