Franksmemoires
Kayak still going strong

3 december 2000: Utrecht Centraal: 10 over half 2 in de vroege zondagmorgen. Ik moet naar Den Haag, maar de laatste rechtstreekse mogelijkheid vanuit Alphen aan de Rijn is aan mijn neus voorbij gegaan. Toch weer te lang blijven hangen. Enkele uren terug heb ik Kayak voor de zesde keer sinds de hereniging zien optreden. Het Kasteel te Alphen aan de Rijn was de lokatie. Cees van Leeuwen was er ook…..te gek. Na zoveel jaar; ik kan er nog steeds niet over uit!!! Maar ja, ondertussen zit ik wel te wachten op de trein. 5 over 2 vertrekt die pas. Genoeg tijd dus om even lekker in gedachten weg te zinken
………………………………………………………………..

1973: Mijn leventje als 15 jarige puber wordt aangenaam verrast door het geluid van Radio Veronica dat een nieuwe nederlandse band introduceert: Kayak met Lyrics. Als door een magneet voel ik mij direct aangetrokken door het aparte stemgeluid van de zanger. Volgens de eerste l.p. ‘Max Werlerofzoiets’. Nadat ‘Mammoth’ mij datzelfde jaar nog meer verraste en het nummer ‘See See the Sun’ mijn trommelvliezen ook al op aangename wijze teisterde; was ik er van overtuigd dat ik aan de elpee met dezelfde naam nooit een miskoop zou hebben. Sterker nog, dit was echt geen doorsnee bandje.

1974: In mijn zoek naar bevestiging van mijn muzikale smaak kwam ik op de middelbare school een nieuwe klasgenoot tegen, mogelijk nog wel lyrischer van Kayak dan ik: Cor Nouws. We hadden elkaar snel gevonden. In 1975 en 1976 hebben Cor en ik menig Kayak-concert bezocht. Uit 1975 stammen de opnamen van de Marathon in Den Haag (juli 1975) en van Maasland (december 1975). Pas dit jaar bemerkte ik dat deze opnames zelfs tot in Zwitserland en de Verenigde Staten bekend zijn. Cor en ik weten hoe deze opnames tot stand zijn gekomen. Wij zijn er debet aan. Gedurende het Kayakloze tijdperk is dat mijn dierbaarste bezit uit die tijd gebleken.……………
…….………………..ik word op dit late tijdstip afgeleid door een enkele passant op het Utrechtse station die zich waarschijnlijk afvraagt wat ik nu druk zit te schrijven, maakt ook niet uit………………………Ja, fanclubs zijn er ook geweest. Als je nu daarop terugkijkt is dat best wel amusant om te zien: ‘amateurisme in de notedop’. Toch blij dat ik het heb bewaard. Nooit gedacht dat Kayak weer uit zijn as zou herrijzen. Tot in 1997 ‘Classic Albums’ , een special over ‘Royal Bed Bouncer’, op TV werd vertoond. Ton Scherpenzeel liet tijdens de uitzending zelfs al een klein stukje van ‘Here today‘ horen. Na die ‘Classic Albums’ uitzending was het een tijd stil tot in december 1999 ‘de vrienden van Amstel live’ volgde waarin Ton Scherpenzeel een nieuwe CD aankondigde: Kayak bestond weer………

…………en hoe: In januari 2000 volgde op Radio 3 vanuit Tivoli een voorproefje via een live-uitvoering van ‘When hearts grow cold’. Toen ik dat hoorde dacht ik: ‘wauw, wat een gitaarspel van Johan Slager, zeg’. In de afkondiging hoorde ik: ‘en Rob Winter op gitaar’. Johan was er niet meer bij. Ik moest even slikken.
In mei 2000 sloeg de gekte echter weer toe. Ik sta versteld dat ik op 42 jarige leeftijd nog steeds zo puberaal enthousiast kan doen. Ach, je bent zo jong als je je voelt.
En Rob Winter???…………is wel een klassegitarist!!!

Nadat aanvankelijk een try-out in het Hofpleintheater te Rotterdam, vanwege ziekte van Max Werner niet doorging, was mijn eerste concert op 22 mei 2000 in Paradiso te Amsterdam. Alsof de tijd had stilgestaan!!!! Leuk was de blik van herkenning van Max bij opkomst; terwijl hij een duim naar mij opstak. De line-up van ‘Close to the Fire’: Max Werner, Pim Koopman, Ton Scherpenzeel, Bert Veldkamp en Rob Winter werd live aangevuld door Bert Heerink, die Max van de nodige vocale ondersteuning voorzag. Max was niet erg zeker en bewoog zich onwennig over het podium. Op 2 juni 2000 in de Oude Beurs in Middenmeer was dat al iets beter. Maar Bert Heerink stond er natuurlijk niet voor niets naast.

Hoogtepunten waren voor mij uiteraard de oude hits zoals ‘Lyrics’ (alleen in Paradiso), ’Mammoth’, ‘See See the Sun’, ‘Wintertime’, ‘Chance for a lifetime’, ‘Starlight Dancer’ en ‘Ruthless Queen’. Absolute hoogtepunten van het oude werk waren ‘Merlin’ en ‘Niniane’ . Tijdens de 1975-tour speelde Kayak altijd als toegift een instrumentaal nummer waarin Ton Scherpenzeel en Johan Slager soleerden. Johan speelde toen een thema waarvan ik helemaal uit mijn dak ging. Wie schetst mijn verbazing toen ik bij het verschijnen van de lp ‘Merlin’ in 1981 bijna van mijn stoel viel. Het gitaarthema in ‘Merlin’ was dezelfde als die van die bewuste toegift. Nu schittert Rob Winter elke keer op dit onderdeel. De concerten in Paradiso en Middenmeer werden voor het grootste gedeelte gevuld met werk van ‘Close to the fire’ waarvan ik ‘Frozen flame’ en ‘When hearts grow gold’ echte toppers vind………

…….………inmiddels zet ik mijn schrijfwerk voort in de nachttrein richting Amsterdam, Leiden en Den Haag……………..21 juli volgde nog een uurtje tijdens het slotfeest van de Vierdaagse aan de Waalkade te Nijmegen. Dat was ook de dag dat ik Cor Nouws, via een hint van Ton Scherpenzeel, voor het eerst sinds 22 jaar weer ontmoette. Dat was erg gezellig en van beide kanten voor herhaling vatbaar. Wij zijn na het concert met Ton op de foto gegaan; de man die ons weer bij elkaar bracht. In Nijmegen viel weer op dat Max niet echt in vorm was.
Max zou er vanaf oktober niet meer bij zijn. Het deed mijn Kayak-hart pijn. Het oergeluid van Kayak was niet meer. Maar Bert Heerink???………….is wel een klassezanger!!! De nederlandse Bryan Adams. Deze laatste opmerking is niet van mezelf. Mijn nichtje had Bert’s CD ‘Storm na de stilte’ reeds in huis ver voor hij ooit een noot voor Kayak had gezongen. Haar enthousiasme voor zijn zangkwaliteiten maakte het mij eenvoudig om, na enige wijfeling, Bert als het nieuwe boegbeeld van Kayak te accepteren. Ik moet zeggen, Bert: ‘Snelweg’ (‘Big log’-Robert Plant) van die CD is een dijk. Grandioos!!!

Met Bert als lead-zanger en Rob Vunderink als extra gitarist heb ik nog eens drie concerten gezien: 2 november in Tivoli te Utrecht, 8 november in Locomotion te Zoetermeer en 2 december in Het Kasteel te Alphen aan de Rijn.
Nieuw tijdens deze optredens was de akoestische set: ‘See See the Sun’, ‘Anne’ en ‘Anybody’s Child’ met Pim Koopman op akoestisch gitaar en Ton Scherpenzeel op accordeon. Verdere afwijkingen ten opzichte van de eerste drie optredens waren ‘Periscope life’, ‘Sweet Revenge’ en alleen tijdens het laatste optreden ‘Seagull’. Dit ging wel ten koste van ‘Frozen flame’. Mijn absolute favoriet van ‘Close to the fire’. Maar ja je kunt niet alles hebben.
Dit nieuwe Kayak staat muzikaal als een huis. Pim Koopman zei mij zelfs dat hij vond dat ze nog nooit zo goed zijn geweest. Als ik mijn emotionele verbondenheid met de 70-er jaren (lees: Max en Johan) even terzijde schuif denk ik dat hij gelijk heeft.
Een nieuwe start…..op zoek naar een nieuw avontuur…(‘Doe wat je wil’-Bert)…dat wat mij betreft niet lang genoeg kan duren.
Jongens, jullie hebben 2000 een onvergetelijk jaar gemaakt!!!!
3.35 uur: Mijn trein rolt na ruim 2 uur Den Haag Centraal binnen. Pak een taxi huiswaarts en rol vervolgens voldaan mijn bed in.

Frank Lieffering
Den Haag
9 december 2000