Nijmegen2004
Vrijdag 9 april 2004

Na een lekkere luie dag – we hadden vandaag vrij genomen – werd het om half 4 tijd om richting Nijmegen te gaan. Mooi op tijd, want met het te verwachten Paas-verkeer zou het wel eens druk kunnen worden. Onze oude buren zouden meegaan; zij wilden wel ‘ns zien waarom we vorig jaar bijna nooit thuis waren. Aangezien onze auto niet echt geschikt is voor 4 volwassenen, zouden zij rijden. Wat een luxe…..
Dit keer óók geen besmeerde broodjes voor onderweg. We hadden besloten om voor het concert een Nijmeegs restaurantje te gaan pikken.
Dankzij de goede routebeschrijving die Hans van internet had geplukt, waren we ruim op tijd in Nijmegen. Gelukkig geen files onderweg: alle drukte ging juist richting oosten.

Toen moest de Stadsschouwburg nog worden opgezocht. Ook die werd snel gevonden, alleen moesten we net aan de andere kant van de rotonde zijn voor de parkeerplaats. Heel leuk, het was net Russisch roulette! Moet je voorstellen: in het spitsuur rijden op een rotonde zonder rijbanen. Met voorrangsregels die waarschijnlijk alleen in Nijmegen gelden, namelijk dat het verkeer dat het brutaalst is, voorrang heeft. Ewout, onze buurman, trapte heel snel zijn gaspedaal in toen al het verkeer in beweging kwam. Met de ogen dicht en zonder kleerscheuren kwamen we aan de overkant. Ik dacht meteen aan mijn broer, die rij-instructeur is, dat hij zou smullen om hier een leerling los te laten…..
De auto geparkeerd en we konden op zoek naar een leuk restaurantje. Joost stond langs de kant te bellen en zwaaide. Richting de stad lopend kwamen we Bert en Jannet tegen, die ons smakelijk eten wensten.

We kwamen langs een Chinees, een Italiaan en een grote M. Geen van allen hadden we zin in een konijn aan onze oren, dus liepen we door, tot we bij een eetcafé kwamen, Wammus. Het zag er leuk uit, we konden er eten en het was er niet duur. Nadat we even aan de bar hadden gezeten – tja, vergeet niet: we hoefden allebei niet te rijden dus we konden flink ruig doen. Eeeehhh….Het werd 2 koffie en een spa blauw en spa rood… - gingen we aan tafel. Bijna alle 6 tafels waren al gereserveerd, maar gelukkig waren wij vroeg en hadden nog plaats. Dit cafeetje is een goede tip als je een keer in Nijmegen bent en goedkoop en lekker wilt eten! Voor 16 euro hadden we een 3-gangen keuze menu. Echt waar! En het was nog lekker ook! Nadat we lekker hadden gegeten, de buurtjes hadden verteld van de ins en outs van Kayak – en niet onbelangrijk: het gedrag van de fans – betaalden we en liepen naar de schouwburg. De jongen die met ons afrekenende gaf ons zelfs nog consumptiebonnen, zodat we na het concert een borrel konden komen drinken: “Jullie gaan naar een concert? Wie? Kayak? O ja, dat is klassieke muziek of niet? Niet? Nou, het is vast muziek van voor mijn tijd”. De mobiele telefoon gecheckt op sms’jes (zucht! De telefoonrekening is tijdens een Kayak-tour altijd een stuk hoger). En ja, de rest van de ‘familie’ is ook al gearriveerd.

Aangekomen bij de schouwburg zien we Arjen, Paul, Frank en Marjan al staan. Goh, wat gek. Zullen de deuren nog dicht zijn? We kletsen wat, stellen onze buurtjes voor aan de ‘familie’, wisselen net gegeten menu’s uit en lopen nog maar ‘ns naar de deur. Het is toch al half 8! En dan komen we erachter dat we bij het verkeerde gebouw staan! De stadsschouwburg ligt aan de overkant van het Keizer Karelplein en wij stonden bij het concertgebouw. Ach ja…. Met gevaar voor eigen leven rennen we naar de overkant waar Margreet en Hennie ons al staan op te wachten. Margreet geeft Arjen voor zijn jubileum nog een paashaasje en we gaan naar binnen. Rob Vunderink wil ook naar binnen maar mag niet van de controlemeneer aan de deur. Hij moet maar via de achteringang. Tja, het leven van artiesten…
Onze jassen opgehangen - dat was zowaar gratis! - en in de rij voor bonnen. We kopen een velletje bonnen met 2 kleurtjes, bedoeld voor verschillende soorten drankjes. Als dat maar goed gaat….
Na een paar minuten is iedereen voorzien van koffie, op Frank na natuurlijk. Koffie kan hij thuis óók drinken. En gelijk heeft hij!

Eindelijk is het tijd om de zaal in te gaan. We zitten op rij 3, mooie plaatsen. Op rij 1 zijn nog plaatsen vrij. Oh, Arjen, Frank, Hennie en Margreet zitten er al. Het doek gaat open en Merlin begint. Even realiseer ik me dat dit de op één na laatste keer is voor ons! Extra genieten dan maar. Algauw heeft Merlin de hele zaal in zijn greep. Ik zie onze buurtjes genieten. Ik hoor Hennie weer als eerste gaan klappen. Het snoepje smelt in mijn mond. Wat zal ik dit missen!
Bij Friendship and Love staat het kippenvel me hoog op de armen. Het moment komt wanneer Joost Lancelot en Guinevere uit elkaar moet drijven. Elke keer als hij aan komt sjokken hoor ik hem zeggen – op de DVD:”Ik voel gewoon dat leed hè” , zoals hij dat alleen kan zeggen. Joost loopt naar Bert en Monique en …..aaaaiiiiiii! Knopje vergeten!!! Hij rent terug naar zijn voetpedaal en begint aan zijn hartverscheurende solo. Met een gezicht dat op onweer staat.
Het knopje van Joost is alweer vergeten als The Last Battle begint. Joost en Rob zijn prima aan elkaar gewaagd! Rob had weer iets nieuws in zijn solo: een sirene! (bij gemis aan sIrene ) Na Avalon is het toch écht voorbij en neemt Kayak zijn welverdiende applaus- zij het erg mager – in ontvangst.

Pauze! Tijd voor een drankje en om Frank over te halen om toch naar Hoogeveen te gaan, waar het laatste Merlin-concert zal zijn. Het laatste (Frank overhalen) ging overigens makkelijker….
Zoals ik al schreef hadden we een vel met 2 kleuren bonnen: de groene waren voor koffie, thee of fris, de rode voor bier of wijn. Nou wilde het toeval dat ik meer rode dan groene bonnen had, maar wel meer frisdrank wilde dan alcohol. Toen ik de bestelling had doorgegeven en de bonnen neerlegde, zei de dame achter de bar dat ik niet de goede bonnen had. Ik vertelde rustig (….) dat ik dat wel wist, maar dat zij nou duurdere bonnen kreeg voor goedkopere drankjes. Dus dat de schouwburg echt niks tekort kwam, hoor! Wat een strijd…. Nou, uiteindelijk mocht ik de drankjes toch meenemen….
De bel ging alweer dus de drankjes werden de zaal in meegenomen, zo’n ‘Hengelo-gevoel’. Na de pauze is het weer een feestje. Wat is Lost Blue of Chartres live toch een mooi nummer! En Theme from Spetters niet te vergeten! Persoonlijk heb ik Wintertime en Mammoth nou wel vaak genoeg gehoord, maar ja. Helaas komt aan alle goeds veel te snel een eind en na het door Monique prachtig gezongen Full Circle, waarop alle Ierse danspassen weer tevoorschijn mogen komen, gaan de lampen in de zaal aan.
Frank is intussen helemaal overgehaald en gaat mee naar Hoogeveen. Wat één telefoontje al niet kan doen………
Onze buren snappen na vanavond dat ze vorig jaar onze auto nooit op de oprit zagen staan, ze vonden het ook fantastisch!
Arjen en Paul stonden flink cd’s en t-shirts te verkopen en iedereen wachtte op Kayak zelf. Het duurde even, zoals een bekende zanger wel ‘ns pleegt te zeggen, maar toen kwamen Pim en Joost eraan. En daar bleef het dan ook bij, helaas.
Hans en ik namen afscheid en wensten iedereen veel plezier in Rotterdam. Bij de auto aangekomen bleek dat de slagbomen waren weggehaald en we gratis weg konden rijden. Dankzij de snelle rechtervoet van Ewout waren we met een klein uurtje thuis. En konden we, onder het genot van een borrel samen met onze buurtjes, terugkijken op een geslaagd concert.

Liesbeth