The Moody Blues
16 oktober 2008

Eens per twee jaar komen de Moody Blues naar Nederland voor een optreden. Dit keer gaven ze twee (uitverkochte) concerten in de HMH in Amsterdam.
Rond 16.00 uur stapten Hans, broer, schone zus en ik in de auto op weg naar de ‘grote stad’. Eerst lekker een hapje eten, dan genieten van het feestje wat de Moodies altijd maken. Na saté’s en hamburgers lopen we naar de Heineken Bierhut waar we ‘vriendelijk’ ontvangen worden door de streng kijkende beveiligers. Na de tassencontrole – waarbij de camera niet gezien wordt…… - wordt de merchandise bezocht en natuurlijk gaat er een t-shirt mee naar huis.
We moeten nog even lachen om een vrouwelijke, vrij stevige fan, die een strak gesneden shirtje heeft gekocht. Ze houdt het voor zich en blijft stellig volhouden dat het shirtje écht wel past. Waarop haar man zijn hoofd schudt en zegt dat het veel te klein is. Een blik op het shirtje wat de vrouw in haar handen houdt en net één borst bedekt, geeft schone zus en mij zó de slappe lach dat ze ons boos aankijkt. Ach, je hebt in ieder geval bewijs dat je er geweest bent!

We zoeken snel onze plaatsen op: 3e rij tribune, bijna recht tegenover het podium. We verbazen ons nog even over de beveiliging, die met rug naar het podium het publiek in de gaten houdt. Ja ja, je weet maar nooit met die agressieve Moody Blues fans……

Iets na achten komen de Moodies het podium op en het publiek reageert al lekker enthousiast. Het grootste applaus is natuurlijk voor Justin Hayward.
Ook bij dit concert zit een groep Amerikaanse vrouwen die de band overal achterna reist. Ze zorgen meteen voor de juiste stemming, want echt na elk nummer staan ze op om te klappen!

Alle bekende nummers komen langs en de hele set voor de pauze is exact hetzelfde als twee jaar geleden. Erg creatief met de setlist zijn ze niet, maar ja, het publiek wil deze nummers nou eenmaal graag horen.

In de pauze krijgen schone zus en ik het weer voor elkaar om vrij snel een drankje te krijgen (volgens de succesvolle ‘rits-met-de-ellebogen-methode’). En natuurlijk komen we tussen de 5000 mensen een oude bekende tegen….

Na de pauze helaas geen Forever Autumn (van War of the Worlds, gezongen door Justin Hayward), maar die horen we volgend jaar wel weer tijdens War of the Worlds. De Moody trein dendert in volle vaart door en het publiek vindt het allemaal geweldig. En eerlijk is eerlijk: de oudjes doen het nog prima! Het plezier straalt er af, heerlijk om te zien.
Zelfs het uit de toon vallende December Snow (dit keer zonder glitterbol) wordt met groot applaus ontvangen – het is nog maar half oktober en we lopen nog in de zomerjas! Higher and Higher is altijd weer een feestje (zeker dat van Graeme Edge)! Zijn praatje is ook niet gewijzigd (“long time ago, when my hair was brown and my teeth were white”), maar ook dat nemen we de beste man niet kwalijk. Je hebt van die zekerheden in het leven…..
Het feestje wordt voortgezet zonder verrassingen, maar wat gaan de mannen tekeer. Als slagroom op de taart draagt Graeme Edge het gedichtje Late Lament voor, waarna de eerste klanken van Nights in white satin te horen zijn. En zelfs dat nummer is live toch wel heerlijk om te horen, zeker als de hele HMH het refrein meebrult: kippenvel! Een laatste toegift, Question natuurlijk; de hele HMH zingt mee: “I’m looking for someone to change my life, I’m looking for a miracle in my life….” En dan is het feest toch écht voorbij. En elke keer zeggen we tegen elkaar: zal dit de laatste keer zijn dat ze hier optreden?
Met een cd van de Moody Blues in de cd-speler rijden we naar huis. Het was weer geweldig!

De setlist:
Lovely To See You
Tuesday Afternoon
Lean On Me
Never Comes The Day
Steppin In A Slide Zone
The Voice
One More Time To Live
I Know You're Out There Somewhere
The Story In Your Eyes

PAUZE

Your Wildest Dreams
Isn't Life Strange
The Other Side of Life
December Snow
Higher and Higher
Are You Sitting Comfortably
I'm Just A Singer in a Rock and Roll Band
Late Lament
Nights In White Satin
Question

TOEGIFT

Ride My See Saw