5 april 2003, 10.30 uur

Tijd om te vertrekken uit Enschede. Er staat ons nog een rit van 320 kilometer te wachten.
Ja, je moet er wat voor over hebben om je favoriete band te zien spelen. Ik had nóg een goed excuus om naar Zeeland te gaan: ik ben gek op bolussen! Die zoete, plakkerige broodjes, heerlijk. Aangezien we niet zo vaak die kant op gaan, gaan we meteen een dagje Zeeland doen.
Als we in Zoutelande aan de koffie (ja, mét bolus) zitten gaat de telefoon: Rienk. Hij vertrekt zo uit Hilversum en vraagt waar wij zitten. Ik vraag of Margreet erg baalde, want zij zou niet meegaan. Ze heeft nog een poging gedaan om een kaartje te krijgen, maar helaas: het was uitverkocht.

Aan het eind van de middag rijden we in Vlissingen rond, op zoek naar het Arsenaal. Weer de telefoon: Margreet dit keer. Rienk komt haar ophalen uit Tiel en ze gaat op de bonnefooi mee. Misschien is er toch nog een kaartje te koop? Ik zeg dat wij er al bijna zijn en dat we het wel vast in het Arsenaal gaan vragen. Nou, Margreet had echt geluk: ’s avonds zou iemand zijn kaartje terug komen brengen! Die hebben we natuurlijk meteen gereserveerd. En Margreet gebeld, die heel erg blij was.
Hans en ik besloten een hapje te gaan eten, na een heel frisse neus gehaald te hebben. Als wij net aan tafel zitten, ziet Hans een auto stoppen bij een viskraam. Pim, Rose, sIrene (van de merchandise) en Cindy stappen uit om een visje te pakken. Het is net de omgekeerde wereld: de ‘popsterren’ eten aan de kraam, wij zitten luxe te dineren.

En dan is het tijd voor het optreden. Als we de jassen ophangen zien we sIrene van de merchandise lopen. Hans vraagt haar welke deur bij de voorste rij uitkomt. In deze zaal is namelijk een vrije plaatskeuze en we willen wél graag vooraan zitten. Nou, we moeten maar even met sIrene meelopen. “Oh,” zeg ik tegen haar, “dan kunnen we net zo goed vast stoelen reserveren.” Waarop ze meteen 5 briefjes pakt, vraagt wat erop moet staan (nou, gereserveerd fanclub natuurlijk) en ze met plakband en al aan mij geeft. Irene, van Ton, loopt intussen alles en iedereen te filmen.
Ik mocht zelf kijken waar we willen zitten en de briefjes op die stoelen plakken. Dat werd dus de voorste rij, in het midden. Nadat de stoelen door Ide, jullie weten wel, die uit Enschede, zijn goedgekeurd kan het concert beginnen.
Nog even met Lars gepraat, de zoon van Rob. Ik vroeg of hij de muziek van Kayak mooi vond. Och, dat ging wel, zijn vader was niet nummer 1 bij hem. Eminem vond hij beter. Want die kon goed rappen en zijn vader niet. Tja…..

En dan….. Merlin. Wat kan ik zeggen. Het wordt steeds mooier en het gaat ook steeds sneller voorbij. Wat is het toch een meesterwerk! Al heb je het 14 keer gezien, het blijft genieten. Het podium was erg klein: er stond geen zwaard en geen ronde tafel. Toen de dansers opkwamen met de stokken, deinsden we met ons vijven even achteruit. Ze kwamen wel erg dichtbij. We hadden dit keer een monitor recht voor ons, dus prima geluid. En erg prettig: we werden niet vergast door de rook!!! Zullen ze naar ons hebben geluisterd? In Leiden was het erg mistig en dat hebben we gezegd.
Na de pauze zaten we af te wachten tot Bert zou zeggen dat we mochten gaan staan. Maar omdat de stoelen zo dicht op elkaar stonden, deed hij dat niet. Maar ja, zet 5 fans op de voorste rij: die gaan toch wel staan. En toen kwam de rest van het publiek ook wel. Helaas duurde dat niet lang, want tijdens Ruthless Queen fluisterde Margreet me toe dat wij de enige waren die nog stonden. Beetje gênant dus. We zijn ook maar braaf gaan zitten.
En veel te snel is het weer voorbij….. Even een drankje (geen borrel, we zijn allebei Bob vanavond) en een praatje. Nog erg leuk om te horen van de Kayakkers dat ze het zo leuk vinden dat we overal naartoe komen. Ja, dat vinden we zelf ook. Toch, Nautaatjes? Ja, het was absoluut de moeite waard om helemaal naar Zeeland te rijden. Merlin zit in de cd-speler, dus Enschede: here we come!

Liesbeth