Zaterdag 10 mei 2003

Het concert in Zaandam, maar ook de verjaardag van Frank, de fan van het eerste uur. We hadden afgesproken om voor het concert lekker te gaan eten met ons allen (de Nautjes, Dint, Arjen, Paul, wij en het feestvarken zelf) om dus de verjaardag alvast een beetje te vieren. Arjen had hiervoor het theatercafé gereserveerd.
Nou, dus om ongeveer drie uur op naar Zaandam. Na een kilometer of drie al in de file (bij Hengelo). Na een kwartiertje konden we weer verder en om vijf uur waren we in Zaandam.
Het was prachtig weer dus wat doe je dan, je gaat op een terras zitten en wacht tot de anderen komen. Het duurde maar even en toen was de club compleet. Nou de eerste gele jongens werden aangerukt en er werd op Frank getoast. Ja, 45 jaar is niet niks….. Frank genoot zo van de belangstelling dat hij zelfs zijn Kayak-cap afdeed, en wat bleek, hij beschikt over een weelderige haardos.

Om een uur of zes naar de overkant om lekker te eten. Daar kwamen alweer de gele jongens op tafel. Tja, nu was het tijd voor de cadeautjes.
We hadden voor Frank een T-shirt laten maken met een afbeelding van Cindy er op. Margreet, Rienk en Henny hadden een zeer origineel cadeau, n.l. een stok zoals de dansers gebruiken in “The Last Battle”. Tja, een stok, wat moet je daar nu mee. In Alphen a/d Rijn waren de dansers er wegens het te kleine podium niet bij (dacht iedereen). Maar zonder dansers kun je het eigenlijk niet meer voorstellen, dus wat gebeurde er………. Frank trippelde elegant naar Liesbeth, er werd plaats gemaakt, en het ballet begon. Ik moet eerlijk bekennen dat de echte dansers het bijna zo goed doen als Frank en Liesbeth.
Maar tijdens “The last Battle” werden de stokken gemist dus vandaar. Ik heb vernomen dat er al contact met Joop van de Ende is geweest, maar dit even terzijde.
Het T-shirt was gesigneerd door Cindy en de stok door alle leden van de band. Dit signeren hebben we in Doetinchem laten doen.
Maar er was een probleem. Dat was Frank. Hij zou eerst niet komen en toen weer wel. Dit wisten Rienk, Henny en Margreet niet waardoor Rienk een tijdje met de stok in zijn broekspijp heeft gelopen om Frank maar niets te laten merken. Hij liep wel een beetje ongelukkig maar het slachtoffer (Frank) had niets in de gaten.
Na afloop van het concert moesten we alles nog laten signeren en daar konden we Frank niet bij gebruiken. Dus hij werd gelijk na afloop zowat door ons allen de zaal uitgeduwd onder het smoesje van “als je een trein eerder neemt ben je een uur eerder over”. Frank in al zijn blondheid dacht dat we het deze keer ook goed met hem voor hadden (jammer dan).
Hij voelde zich een beetje bezwaard dat hij ons zo snel na afloop moest verlaten en vond het zelfs een beetje sneu voor ons. Wij, Margreet, Rienk. Henny, Liesbeth en Hans dachten hier heel anders over. Het plannetje lukte en zo kregen we de kans om T-shirt en stok te laten signeren.
Jongens wat een moeite, maar het was voor een goed doel.

Van Arjen (een andere Ado-supporter) kreeg Frank een kaartje voor het concert van Alquin. Hij was totaal overdonderd door de cadeau’s. Hij was zelfs even stil.
Hierna kwam de menulijst op tafel en werd er wat lekkers uitgezocht. Iedereen behalve die Tukkers was eensgezind over het te bestellen menu. Heerlijke saté met friet en atjar ( de wijntip hierbij was Heineken), de Tukkers onder ons bestelden zeewolffilet met zwarte tagliatelle.
Zo te horen smaakte de saté ontzettend goed, de zeewolf was eveneens heerlijk. Alleen had Liesbeth in haar visfilet meer graten zitten dan Frank haren op zijn hoofd. Ik daarentegen net zoveel graten als Dint haren op zijn hoofd.
Na het eten sloot Marjan, een vriendin van Arjen zich bij ons aan:  hoe meer zielen....

Toen gauw naar de foyer waar Frank zijn nieuwe T-shirt moest aantrekken. Dit deed hij ten overstaan van 300 mensen.
Hij liep dus nu voor L…l,  want op de achterkant stond een spreuk met een foto van hem: ”Ik ben Frank 45 jaar en ontzettend gek op haar (Cindy dus)”. De stok nam ik mee de zaal in, wij zaten immers vooraan, dus de stok kon mooi voor tegen het podium aanliggen.
Nou dat heb ik geweten. Ik legde de stok mooi tegen het podium aan, niet wetende dat er een gleuf van een 5 cm tussen de vloer en de rand van het podium zat. Weet je hoe een in de orkestbak vallende stok klinkt?? Ongeveer KLOINK…
Arjen zat achter in de zaal en hij kon het daar goed horen, dus met de akoestiek was niks mis.
Hij greep gelijk de eerste de beste meneer in een keurig kostuum bij de kladden en dwong hem (roepende dat hij Ado-supporter is, wat gelijk respect afdwingt) onmiddellijk de stok beneden in de orkestbak te gaan zoeken.
De eerste rij had inmiddels de slappe lach gekregen en moest dit toch onderdrukken toen het concert begon. Zoals de meeste concerten liep deze ook weer als een speer op een paar kleine vergissinkjes na, het gaat alleen steeds sneller voorbij.
Na de pauze (het hele clubje stond alweer beneden voor het podium) zag de band dat Frank het T-shirt aanhad waarop ze allen hard begonnen te lachen.
We hadden ons voorgenomen om de zaal net als in Doetinchem op te zwepen. Nou dit koste nogal wat moeite, maar we laten ons niet zo makkelijk uit het veld (of zaal) slaan. Eindelijk lukte het toch om de zaal overeind te krijgen en kon het verjaardagsfeestje beginnen. Bij Starlight Dancer ging bijna iedereen weer zitten waarop Bert Heerink zei “en straks moeten jullie toch weer staan “.
De uithaal van Rob in Mammoth wordt ook steeds langer. Hij krijgt nog gelijk met zijn uitspraak “jullie gaan door die uithaal nog wel een keer na twaalf uur naar huis”. Prachtig toch???
Dit verslag wordt wat het concert betreft iets aan de korte kant, want er gebeurde ook zoveel voor en na de tijd.

Na afloop kon Arjen zich niet meer inhouden. Als echte Ado-supporters lieten hij en Ide zich door niemand tegenhouden in hun zoektocht naar de stok. Iedereen die hun in de weg liep werd goedschiks of kwaadschiks aan de kant gezet.
Op een gegeven moment voelden we de zaal omhoogkomen (Arjen beurde de zaal met zijn oerkracht op om Ide de kans te geven de stok te pakken) en hoorden we een luide kreet, de stok was teruggevonden.
Nou, iedereen was ontzettend blij voor Frank, die inmiddels een traantje wegpinkte om het verlies van zijn stok, dus nu kon het feest echt beginnen. In de foyer was het me een portie gezellig met de beide Irene’s en de leden van de band.
Peter Scherpenzeel was ook aanwezig samen met de andere Kayette, zijn vrouw Kathie. Nadat Rienk en Paul hun favoriete cd’s (Henk Wijngaard en Koos Alberts)  van Irene kregen  en de nodige foto’s gemaakt waren zijn we met zijn allen nog het café in geweest voor een afzakkertje.
Ik had Bobbelientje bij me dus kon ik lekker genieten van een goede whisky. Om ongeveer twaalf uur werd ons te kennen gegeven dat de tent ging sluiten en er nog tijd was voor  een laatste consumptie. We hebben nog een “lang zal hij leven “ gezongen en een laatste borrel gedronken en om half 1 zijn we weer op de terugweg naar Enschede gegaan.
Een prachtige dag achter de rug met een ontzettend leuk clubje vrienden (en trouwe fans). Frank, we hopen dat we jou met ons allen een onvergetelijke verjaardag hebben bezorgd. Iedereen bedankt voor de medewerking aan deze mooie avond.

Trouwens na een aantal borrels ging de terugweg een stuk sneller - of ben ik soms in slaap gevallen. Thuis hebben we Frank’s verjaardag nog tot half vijf gevierd met de nodige borrels, Liesbeth had als Bobbelientje tenslotte nog wat in te halen.
Frank, de rekening hiervoor sturen we je nog wel!

Hans